کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۵۷۵

پیوسته خمیدههمچو ابروی توام چون خط تو فتنه گشته بر روی توام در پای تو افتاده چو گیسوی توام همواره شکسته بسته چون موی توام