کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۵۱۶

در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش بر برده بطاق ابرو آهنگی خوش تنگست دلم همچو دهان تو ولیک این تنگی ناخوش است و آن تنگی خوش