کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۵۱۴

گل گفت اگرت هست بتی مه وش خوش با من بنشین و بر رخش می‌کش خوش من بر دل خویش کرده‌ام آتش خوش زان عمر بکام دل گذارم خوش خوش