کله گوشه

کله گوشه . [ ک ُ ل َه ْ ش َ / ش ِ ] (اِ مرکب ) گوشه ٔ کلاه . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ) : شکر ایزد که به اقبال کله گوشه ٔ گل نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد. حافظ. ◄ کنایه از عظمت مرتبه و سرافرازی . (ناظم الاطباء) : حافظا سر ز کله گوشه ٔ خورشید برآر بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد. حافظ. و رجوع به کلاه گوشه شود. - کله گوشه ٔ کسی بر آسمان رسیدن ؛ بلندرتبه بودن . سرفراز بودن . (فرهنگ فارسی معین ) : کله گوشه بر آسمان ِ برین هنوز از تواضع سرش بر زمین . سعدی . - کله گوشه ٔ ملک ؛ کنایه از پادشاه زاده باشد. (برهان ) (از فرهنگ فارسی معین ).