کلرات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کلرات . [ کْل ُ /ک ُ ل ُ ] (فرانسوی، اِ) در اصطلاح شیمی، نام عمومی کلیه ٔ املاح منسوب به اسید کلریک (Clo٣H) یکی از مشهورترین آنها کلرات پتاسیم است که یکی از اکسیدکننده های قوی است . باید دانست که تمام کلراتها خاصیت اکسید کنندگی دارند و به سهولت دربرابر گرما یا ضربه اکسیژن خود را از دست می دهند. - کلرات دوپتاس ؛ ملح پتاسیم اسید کلریک (Clo٣H)است و فرمولش Clo٣K می باشد.این نمک به عنوان ضدعفونی کردن حلق و گلو و ضایعات مخاط دهان در دندان پزشکی مورد استعمال دارد و بعلاوه در شیمی بعنوان یکی از اکسیدکننده های قوی بکار می رود. نمکی است سفید رنگ و قابل حل در آب و به مقدار بالغ بر ١٥ گرم مسموم کننده و کشنده است . چون بسهولت در برابر کمی گرما و یا ضربه ٔ مختصر، اکسیژن خود را از دست می دهد، لذا جهت ساختن ترقه ها و چاشنیها مصرف می شود. (فرهنگ فارسی معین ).