کلاکل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کلاکل . [ ک َ ک ِ ] (ع اِ) ج ِ کلکل و کلکال . و رجوع به این دو کلمه شود.
کلاکل . [ ک َ ک ِ ] (ع اِ) گروه های مردم . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء).
کلاکل . [ ک ُ ک ِ ] (ع ص ) کُلکُل . مرد سبک گوشت چابک یا پست بالای درشت اندام سخت گوشت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به کُلاکِلَه شود.