کلاده

کلاده . [ دَ / دِ ] (اِ) عقعق . عکه . غلبه . خاقانی در هجوی به صورت مدح آورده : هستی تو کلاده ٔ کله دار برتارک آسمان کله وار امروز به فر تو کلاده برشیر فلک نهد قلاده . (یادداشت به خطمرحوم دهخدا). و رجوع به کلاژه شود.