کسبر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کسبر. [ ک ُ ب َ ] (ع اِ) دستیانه از عاج مانند دست برنجن .ج، کَسابِر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).
کسبر. [ ] (اِ) به سریانی اسم سوسن ابیض هندی است . (فهرست مخزن الادویه ).
کسبر. [ ک ُ ب ُ ] (اِ) به یونانی زفت را گویند و آن صمغ مانندی باشد سیاه که بر سر کچلان و کشتی و جهاز چسبانند. (برهان ) (آنندراج ).