کریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کریت . [ک َ ] (ع ص ) تمام و کامل . (آنندراج ) (منتهی الارب ). - حول کریت ؛ سال تمام . (مهذب الاسماء).
کریت . [ ] (اِخ ) بعضی را گمان چنان است که نهر کریت همان وادی کلت است و برخی وادی فصیل و دیگران گمان دارند که در شرق اردن واقع است . (قاموس کتاب مقدس ).
کریت . [ ک ُ ] (اِخ )دهی است از دهستان باوی بخش مرکزی شهرستان اهواز، کنار راه کوت عبداﷲ به رامهرمز. دشتی و گرمسیر است و ٣٠٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).