کدومطبخ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کدومطبخ . [ ک َ م َ ب َ ] (اِ مرکب ) ظرفی که گدایان بی نوا طعام را در آن طبخ کنند. (آنندراج ) : تا برد بهره ز خوان کرمش می گردد سر فغفور کدو مطبخ دست فقرا. شفیع اثر (از آنندراج ). ابدال فلک نه فقر و ثروت دارد از کاهکشان رشته ٔ خدمت دارد از مهر کدو مطبخ و از مه کشکول از قوس قزح کمند وحدت دارد. ابراهیم ادهم (از آنندراج ).