کاکویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کاکویی . (ص نسبی ) منسوب به کاکوی یا کاکویه و احمدبن متویه را کاکویه احمد میگفتند. رجوع به کاکویه و اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ٢٣ شود.
کاکویی . (اِخ ) فضل بن احمدبن ابی احمدبن محمدبن متویه کاکویی شیخی صالح بود. ابوالحسین عبدالغافربن بن محمد فارسی و ابوسعد جنزرودی و دیگران از وی حدیث شنیدند. فرزندانش ابوالطیب مطهر، فاطمه، عائشه و ابوبکر سمعانی و دیگران از وی روایت دارند. وی در شب عید فطر سال ٥٠٦ هَ .ق . درگذشت، ولادتش به سال ٤٣٩هَ .ق . بود. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ٢٣).