کاکنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کاکنی . [ ک َ ] (ص نسبی ) منسوب به کاکن که به گمان مؤلف انساب سمعانی قریه ای است از قراء بخارا. (لباب الانساب ). رجوع به کاکن شود.
کاکنی . [ ک َ ] (اِخ ) محمدبن علی بن احمدبن ابی اللیث صکاک کاکنی . از امام یوسف بن حیدربن لقمان خمیثنی حدیث شنید. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ٢٢).
کاکنی . [ ک َ ] (اِخ ) محمدبن محمد کاکنی وی پسر محمدبن علی بن احمد کاکنی بود. از امام یوسف بن حیدربن لقمان خمیثنی حدیث شنید. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢ ص ٢٢).