کاکائو
/vâže/
لغتنامه دهخدا
[ فر. ] (اِ.) درخت کوچک از تیرة پنیرکیان، دارای برگهای بزرگ و منفرد با دمبرگ کوتاه و بی کرک و شفاف، گلهایش کوچک و قرمز رنگ است. میوه اش بسته و زرد رنگ است که پس از چیدن انبار میکنند تا بپوسد و پس از آن دانهها را جمع میکنند و به مصرف میرسانند (از آن پودر کاکائو تهیه میشود). کاکائو علاوه بر مصارف معمولی به مصرف تهیة شرابهای طبی میرسد و به علاوه منشأ تهیة کرة کاکائو است که به عنوان مادة حل کننده به مصرف تهیة شیاف و پماد و غیره میرسد.<br>