کاچه

کاچه . [ چ َ / چ ِ ] (اِ)زنخ باشد و شیرازیان کچه خوانند. (جهانگیری ). ◄ بمعنی چانه و زنخ باشد که موضع برآمدن ریش است . (برهان ). کاجه . چانه . ذقن . ◄ بمعنی خوشی و طرب آمده است . زراتشت بهرام گفته : چو نامه نزد «چنگرنگهاچه » آمد دلش در شادی و در کاچه آمد. (از جهانگیری ).