کامش

کامش . [ م ِ ] (اِمص ) اسم مصدر از کامیدن . بکام بودن . در عیش و ناز و تنعم بسر بردن : نه دل بگرفت رامین را ز رامش نه ویسه سیرگشت از ناز و کامش . (ویس و رامین ). ز داد او همه مردم بکامش نشسته روز و شب با عیش و رامش . (ویس و رامین ).