کافورخوار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کافورخوار. [ خوا / خا ] (نف مرکب ) ناسره . نامرد. (غیاث ) (آنندراج ). بی حمیت : چون آن دید کاستاد پرهیزگار ز کافور او گشت کافورخوار. نظامی . ◄ سرد : برآمد ز کوه ابر کافوربار مزاج زمین گشت کافورخوار. نظامی (شرفنامه ص ٣٥).