کافور رباحی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کافور رباحی . [ رِ رَ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نوعی از کافور است . (منتهی الارب ). نوعی از کافور که به پاره های نمک شبیه است . (ترجمه ٔ صیدنه ٔ ابوریحان ). کافور ریاحی . ریاحی گویند به علت رائحه ای که از آن برمیخیزد و بعضی گفته اند رباحی درست است و آن منسوب به یکی از پادشاهان هند است که اول دفعه آن را شناخته است . (تذکره ٔ ضریر انطاکی ج ١ ص ٢٧١). رجوع به حاشیه ٔ (٣) ص ١ متن جوامعالحکایات چ معین و کافور شود.