کاف

(اِ.) شکاف، رخنه، چاک.<br>

(اِ.) نام بیست و پنجمین حرف الفبای فارسی.

(اِ.) شکاف، رخنه، چاک.

کاف . [ فِن ] (ع ص ) در عربی بمعنی کفاف و کافی باشد. (برهان ) (منتهی الارب ). ◄ کارگذار. (منتهی الارب ). ◄ به اصلاح آرنده میان مردمان . (مهذب الاسماء). ◄ بسنده . (منتهی الارب ).

کاف . [ کاف ف ] (ع ص ) بازدارنده . (المنجد). ◄ شتر ماده که دندانهای او سابیده باشد. (برهان ) (المنجد).

کاف . (اِخ ) حصار استواری است در سواحل جام نزدیک حبلة که در دوران تسلط فرنگ به مردی که او را ابن عمرون میگفتند تعلق داشت . (معجم البلدان ). ◄ کوهی است . (در منتهی الارب به ماده ٔ ک و ف مراجعه شود).