کاردیده

کاردیده . [ دی دَ / دِ ] (ن مف مرکب )کارآزموده و تجربه کرده . (ناظم الاطباء). مجرب . آزموده . گرم و سرد روزگار چشیده . کارافتاده : چنین گفت با نامور بخردان جهاندیده و کاردیده ردان . فردوسی . کسی در جهان این شگفتی ندید نه از کاردیده بزرگان شنید. فردوسی . فرستاد شاپور کارآگهان سوی طیسفون کاردیده مهان . فردوسی . بدانید کان کاردیده پدر چو مستوثق است از شما سر بسر. (یوسف و زلیخا). کجا او پیر بود و کاردیده بد و نیک جهان بسیار دیده . فخرالدین اسعد گرگانی (ویس و رامین ). زنی بود حسن مهران را سخت خردمند و کاردیده . (تاریخ بیهقی ). تا سیم و زر به آتش زر امتحان کنند مردان کاردیده چه مصلح چه رند و شنگ . سوزنی . ایشان را مهتری بود کاردیده و بجهان گردیده و سرد و گرم چشیده . (سندبادنامه ص ٨١). جوابش داد مرد کاردیده که هستم نیک و بد بسیار دیده . نظامی . که جادوئیست اینجا کاردیده ز کوهستان بابل نورسیده . نظامی . به کارهای گران مرد کاردیده فرست که شیر شرزه درآرد بزیر خم کمند. سعدی . این بگفت و بر سپاه دشمن زد و چند تن از مردان کاردیده بینداخت . (گلستان ). با عقل کاردیده بخلوت شکایتی میکردم از نکایت گردون پرفسوس . ابن یمین . بروی یار نظر کن زدیده منت دار که کاردیده نظر از سر بصارت کرد. حافظ. ◄ کارزاردیده . (ناظم الاطباء). جنگ دیده . حادثه دیده : بیاریم گردان هزاران هزار همه کاردیده همه نامدار. دقیقی . گزیده ز نام آوران شش هزار همه کاردیده گه کارزار. فردوسی . سگ کاردیده بگیرد پلنگ ز روبه رمد شیر نادیده جنگ . فردوسی . بدو گفت کای کاردیده پدر ز ترکان بمردی برآورده سر. فردوسی . گزیده همه کاردیده گوان سر هر هزاری یکی پهلوان . فردوسی . ز آنچ او بنوک خامه کند صد یکی کنند مردان کاردیده بشمشیر هندوی . فرخی . - نا کاردیده ؛ مقابل کاردیده . نامجرب . بی تجربه : چو بشنید نا کاردیده جوان دلش گشت پر درد و تیره روان . فردوسی . نخواهی که ضایع کنی روزگار به نا کاردیده مفرمای کار. سعدی .