کارده

کارده . [ دُ ] (اِ) دهن کارده، دهن الکاذی . (دزی ج ٢ ص ٤٣٤).

کارده . [ ] (اِخ ) نام پلی در بیجانکر (هند). (حبیب السیر چ خیام ج ٤ ص ٦٢٦).

کارده . [ دِ ] (اِخ ) دهی از دهستان چولائی خانه بخش حومه ٔ شهرستان مشهد. ٤٣هزارگزی شمال خاوری مشهد، دوهزارگزی باختر راه مشهد به کلات . دامنه و معتدل است . سکنه ٣٤٩ تن . رودخانه دارد ومحصول آن غلات و چغندر و شغل اهالی زراعت و مالداری است . راه مالرو دارد. (فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).