چیله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چیله . [ ل َ / ل ِ ] (هندی، اِ) غلام و بنده و برده . (از آنندراج ) (ناظم الاطباء).
چیله . [ ل َ / ل ِ ] (اِ) ریزه های هیمه . خاشاک . هیزم . هیزم ریزه . هیمه ٔ خرد. خرده های باریک و کوتاه هیزم . تریشه . تراشه ٔ ریز هیزم . فروزینه .چیزها که با آن آتش گیرانند. افروزه . ساقهای خشک گیاه و مانند آن که بعضی مرغان از آن لانه کنند. آنچه گنجشکان لانه ساختن را برند. آنچه فقرا سوختن را از هیمه و هیزم رایگان برچینند. ضرام . (یادداشت مؤلف ). ♦ چیله جمع کردن ؛ گرد کردن چیله : گنجشکان برای لانه ساختن چیله جمع میکنند. (یادداشت مؤلف ).