چپاول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چپاول . [ چ َ وُ ] (ترکی، اِ) تاختن فوجی از لشکر جداشده، بر سر مخالف از مسافت بعید. (آنندراج ). تاخت وتازگروهی از لشکر از مسافت دور بر سر گروه مخالف . (ناظم الاطباء). ◄ غارت کردن . (فرهنگ نظام ). تاراج . تالان . غارت . چپو. یغما. چپاولگری : از ترکتاز غمزه ٔ شوخ ستمگرت در کشور خرابه ٔ دلهاچپاول است . زکی ندیم (از آنندراج ). ◄ در ترکی بمعنی فوجی است که برای تاختن معین نشده باشد. (فرهنگ نظام ). رجوع به چپاول کردن و چپو و تاراج و غارت و یغما و چپاولگری شود.