چهره آرای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چهره آرای . [ چ ِ رَ / رِ ] (نف مرکب ) آراینده ٔ چهره . رخسار را زیور و زینت دهنده . ◄ آرایشگر. آرایش کننده . که چهره را آرایش کند. ◄ چهره پرداز. نقاش . مصور. ◄ مجازاً صفت حق تعالی . واهب الصور : ابارای او بنده را پای نیست جز او جان ده و چهره آرای نیست . فردوسی .