چهارتک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چهارتک . [ چ َ / چ ِ ت َ ] (اِ مرکب ) نوعی تاخت اسب . نوعی دویدن اسب . تاخت و چهار نعل یا آرام و یرتمه . (از ناظم الاطباء). قسمی دویدن اسب که آن را چهارگانه گویند. (یادداشت مؤلف ). ◄ اسب خوش راه و تیزدو. (ناظم الاطباء).