چنه

(چِ نِ) (اِ.) چینه.<br>

(چِ نِ) (اِ.) چینه.

چنه . [ چ ِ ن َ ] (اِ) دانه باشد بغایت ریزه که خوراک مرغان کنند. (جهانگیری ). دانه . و این مختصر چینه است .(شرفنامه ٔ منیری ). مخفف چینه که دانه ٔ مرغان است . (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). مخفف چینه . دانه . (لغت محلی شوشتر نسخه ٔ خطی ) : یا بمنقار زجاجی پرکند طاووس نر پرهای طوطیان از طوطیان وقت چنه . منوچهری . توئی درمانده همچون مرغ نادان چنه دیده ندیده دام پنهان . فخرالدین اسعد(ویس و رامین ). چو از بس چنه پر شود ژاغرش گرد زورمندی تن لاغرش . اسدی (گرشاسبنامه ). در دام جهان جهان همیشه تخم و چنه جز سیم و زر نباشد در دام نیاویزد آنکه زی او تخم و چنه را بس خطر نباشد. ناصرخسرو. مال چنه ست و زمانه دام جهانست ای هر ساله بدام و بر چنه مایل . ناصرخسرو. سعی کنی وقت بیع، تا چنه ای چون بری بازندانی ز شرع، صومعه از مزبله . سنائی . مرغ چو بر دام و بر چنه نظر افکند بخت بد آنگه بخاردش رگ بسمل . ؟ (از جهانگیری ). طوطیان چمن بجای چنه لعل و لؤلؤ گرفته در منقار. ؟ (از شرفنامه ٔ منیری ). ◄ چینه دان مرغ . (لغت محلی شوشتر نسخه ٔ خطی ). ◄ مخفف چینه، دیوار گلی . لاد. چینه ٔ دیوار. (فرهنگ خطی ). چهار دیوار بود. (فرهنگ اوبهی ).رجوع به چینه و نیز رجوع به لاد شود.

چنه . [ چ ِ ن َ / ن ِ ] (اِ) بهندی نوعی از نخود است . (فهرست مخزن الادویه ).

چنه . [ چ َ ن َ / ن ِ ] (اِ) مخفف چانه است که فک اسفل آدمی و حیوانات دیگر باشد (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). فک اسفل را گویند و آن را چانه و زفر نیز گویند. (جهانگیری ). چانه . زنخ . رجوع به چانه و زنخ شود.