چلم
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(چَ لَ یا چِ لِ) (اِ.) = چلیم:<BR>۱- سر قلیان گلی که تنباکو در آن گذاشته آتش بر آن نهند؛ حقة قلیان.<BR>۲- (در افغانستان) قلیان.<BR>۳- نوعی از مخدرات از قبیل بنگ و چرس.<br>
فرهنگ فارسی معین
(چَ لَ) ۱- همیشک. ۲- توت فرنگی.
(چَ لَ یا چِ لِ) (اِ.) = چلیم: ۱- سر قلیان گلی که تنباکو در آن گذاشته آتش بر آن نهند؛ حقه قلیان. ۲- (در افغانستان) قلیان. ۳- نوعی از مخدرات از قبیل بنگ و چرس.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چلم . [ چ ِ ل ُ ] (عدد ترتیبی، ص نسبی ) چهلم و چیزی که در مرتبه ٔ چهل واقع شده باشد. (ناظم الاطباء).
چلم . [ چ َ ل َ ] (اِ) به لغت اهالی مازندران، چگلگ و توت فرنگی . (ناظم الاطباء).
چلم . [ چ َ ل َ ] (اِ)در گرگان ؛ به «همیشک » که درختچه ای است کوچک و در همه ٔ نقاط جنگلهای شمال موجود است، گویند. در تلفظ گرگانیان درختی است که نام علمی آن «داناراسمزا» می باشد. و رجوع به همیشک شود.