چغاخور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چغاخور. [ چ َ / چ ِ خ ُ ] (اِخ ) نام محل معروفی است در چهارمحال بختیاری که ایل بختیاری در فصل تابستان وهنگام ییلاق کردن در آن محل و اطراف آنجا اقامت گزینند. این محل که دشت پر وسعتی است، مرکز آن را باطلاق و نیزاری وسیع اشغال کرده و اطراف آن را کوهها و تپه های مرتفع احاطه نموده است و برای شکار خوک و گراز یا کبک و آهو و غیره شکارگاه مناسبی است : بد اندر حدود چغاخور لری لری غولدنگی چغاله خوری . بهار(دیوان اشعار ج ٢ ص ٣٠٠). رجوع به چقاخور شود.