چشمه گاه

چشمه گاه . [ چ َ / چ ِم َ / م ِ ] (اِ مرکب ) منبع. سرچشمه . جایی که چشمه ٔ آب از آنجا بیرون آید. جای برآمدن آب چشمه از زمین یاکوه : و آبی گرم از دیوار و سقف آن میزاید و این دلیل است بر آنک چشمه گاه گوگرد بوده است . (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص ١٢٧). ذکر قسمت آب این کاریزها و منبع و چشمه گاه آن . (تاریخ قم ص ٤٣). و رجوع به چشمه شود.

چشمه گاه . [ چ َ م َ ](اِخ ) دهی است از دهستان مانه بخش مانه ٔ شهرستان بجنورد که در ١٨ هزارگزی شمال باختری مانه و ٢ هزارگزی جنوب راه مالرو عمومی محمدآباد به شک واقع است . جلگه و گرمسیر است و ١٢٥ تن سکنه دارد. آبش از چشمه، محصولش غلات، برنج و پنبه، شغل اهالی زراعت و مالداری وراهش مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).