چاکری

چاکری . [ ک َ ] (اِخ ) نام رودخانه ای در ولایت «لر کوچک » که از راه «دزپول » به «حویزه » میرود. (تاریخ گزیده چ لندن ص ٥٥٧).

چاکری . [ ک َ ] (اِخ ) از امرای دولت سلطان بایزیدبن محمدخان که او را دیوانی است بترکی .

چاکری . [ ک َ / ک ِ ] (حامص ) نوکری . ملازمی . خدمتگری . بندگی . کهتری . پیشخدمتی : یکی گفت ما را بخوالیگری بباید بر شه شد از چاکری . فردوسی . ای میر باش تا تو ببینی که روزگار چون ایستاد خواهد پیشت بچاکری . فرخی . تو با قید بی اسب پیش سواران نباشی سزاوار جز چاکری را. ناصرخسرو. گر از بهر ملک آفریدت خدای چرا مر ترا میل زی چاکریست . ناصرخسرو. محل و جاه چه جویی بچاکری زامیر چگونه باشد با چاکریت جاه و محل . ناصرخسرو. آن بزرگان گر شوندی زنده در ایام او چک دهندی پیش او بر بندگی و چاکری . امیرمعزی . میوه چو بانوی ختن در پس حجله های زر زاغ چو خادم حبش پیش دوان بچاکری . خاقانی . زنار بود هرچه همه عمر داشتم الا کمر که پیش تو بستم بچاکری . سعدی (کلیات چ مصفا ص ٥٩١).