چاکردار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
چاکردار. [ ک َ / ک ِ ] (نف مرکب ) ارباب . صاحب . آقا. مهتر. آنکه نوکران و ملازمان خود را نیک نگهداری کند. کسی که از رعایت حال خادمان و تأمین معاش و رفاه ایشان بهیچ روی مضایقه و دریغ نکند. چاکرپرور : در چاکرداری و سخا سخت ستوده ست او سخت سخی مهتر و چاکرداریست . فرخی . و رجوع به چاکرپرور شود.