پیور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیور. [ وَ رَ ] (اِ) نام یکی از سبت رشین (بنات النعش ) نزد هندوان قدیم . (ماللهند بیرونی ص ١٩٧).
پیور. [ وَ ] (اِ) ده هزار بود بزبان پهلوی . تلفظی از بیور است . رجوع به بیور شود : سپه بود پیور سوی کارزار که پیور بود در عدد ده هزار. فردوسی .