پیمبری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیمبری . [ پ َ ی َ / ی ُ ب َ ] (حامص مرکب ) عمل پیمبر. پیغامبری . رسالت : او را پیمبری دگران را مشعبدی است هرگز مشعبدی نبود چون پیمبری . ادیب صابر. هر چار چار حدّ بنای پیمبری هر چار چار عنصر ارواح اولیا. خاقانی . دو گهر دان پیمبری و کرم زاده از کان کاینات به هم . خاقانی . گرچه محمد پیمبری بعرب یافت صبح کمالش ز حد شام برآمد. خاقانی .