پیل‌افکن

(اَ کَ) (ص فا.) کنایه از: مرد نیرومند و شجاع.<br>

(اَ کَ) (ص فا.) کنایه از: مرد نیرومند و شجاع.

پیل افکن . [ اَ ک َ ] (نف مرکب ) که فیل افکند. که با پیل برآید. که فیل بر زمین زند. کنایه است از مرد دلیر و شجاع . صاحب آنندراج گوید بر قیاس پیلتن و اطلاق این بر اسپ نیز آمده . پیل اوژن : چو کاموس پیل افکن شیر مرد چومنشور جنگی سپهر نبرد. فردوسی . چه صعب رودی دریانهاد و طوفان سیل چه منکرآبی پیل افکن و سواراوبار. فرخی . نی نی که چو نعمان بین پیل افکن شاهان را پیلان شب و روزش کشته به پی دوران . خاقانی . ای بس شه پیل افکن کافکند به شه پیلی شطرنجی تقدیرش در ماتگه حرمان . خاقانی . ز بیداد کوپال پیل افکنان فلک چامه در خم نیل افکنان . نظامی . به هم پنجگی پیل را بشکنم شه پیلتن، بلکه پیل افکنم . نظامی . هیون بر وی افکند پیل افکنی سوی پیلتن شد چو اهریمنی . نظامی . برون راند پیل افکن خویش را رخ افکند پیل بداندیش را. نظامی . جوانان پیل افکن شیرگیر ندانند دستان روباه پیر. سعدی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی