پیل گیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیل گیر. (نف مرکب ) که پیل گیرد. فیل گیر. پیل گیرنده . مظفر بر فیل . که با پیل برآید و بفرمان آردش : بکشتند فرجام کارش به تیر یکی آهنی کوه بدپیل گیر. فردوسی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پیل گیر. (نف مرکب ) که پیل گیرد. فیل گیر. پیل گیرنده . مظفر بر فیل . که با پیل برآید و بفرمان آردش : بکشتند فرجام کارش به تیر یکی آهنی کوه بدپیل گیر. فردوسی .