پیل پیکر

پیل پیکر. [ پی پ َ / پ ِ ک َ ] (ص مرکب ) دارای پیکری چون پیل . عظیم الجثه . فیل تن : مردی پیل پیکر، یا اسبی پیل پیکر؛ تناور. بزرگ جثه : برفت و برخش اندر آورد پای برانگیخت آن پیل پیکر ز جای . فردوسی . چو ببرید رستم سر دیو پست بر آن باره ٔ پیل پیکر نشست . فردوسی . بر آن چرمه ٔپیل پیکر نشست درفش سر نامداران به دست . فردوسی . بفرمود تا برنهادند زین بر آن پیل پیکر هیون گزین . فردوسی . میان را ببستم بنام بلند نشستم بر آن پیل پیکر سمند. فردوسی . کمندی بفتراک زین درببست بر آن باره ٔ پیل پیکر نشست . فردوسی . تو از کودکی جنگ کردن گرفتی ز دست و بر و بازوی پیل پیکر. فرخی . آهو خرام و گور سرین و پلنگ طبع خرگوش گام و شیردل و پیل پیکر است . شرف شفروه . ز کوپال آن پیل جنگ آزمای درآمد سر پیل پیکر ز پای . نظامی . شه پیل پیکر به خم ّ کمند در آورد قنطال را زیر بند. نظامی . ◄ دارای نقش و تصویر پیل (علم و لواء) : چنین گفت کان طوس نوذر بود درفشش کجا پیل پیکر بود. فردوسی . زده پیش او پیل پیکر درفش به نزدش سواران زرینه کفش . فردوسی . هنوز اندرین بد که گرد بنفش پدید آمد و پیل پیکر درفش . فردوسی . چنان دان که آن پیل پیکر درفش سواران و شمشیرهای بنفش . فردوسی . یکی پیل پیکر درفش از برش به ابر اندر آورده زرین سرش . فردوسی . زده پیل پیکر درفش از برش ز یاقوت تخت و ز در افسرش . اسدی . ◄ آنچه به شکل پیل ساخته شده باشد : از دشمن ار چو کوره یک دم خلاف بینی از گرز پیل پیکر، ساکن کنش چو سندان . پرویز ملک (لباب الالباب چ نفیسی ص ٥٤).