پژند

(پَ ژَ) (اِ.) گیاهی است خودرو و خوشبو مانند اسفناج که خام و پخته آن را می‌خورند.<br>

(پَ ژَ) (اِ.) گیاهی است خودرو و خوشبو مانند اسفناج که خام و پخته آن را می‌خورند.

پژند. [ پ َ ژَ ] (اِ) در لغت نامه ٔ اسدی آمده است : برغست باشد و آن گیاهی بود که خربیشتر خورد و آنرا بتازی قنّابری خوانند و گلکی زرددارد. و صاحب مهذب الاسماء در معنی قنابری پجند آورده است و صاحب برهان گوید: برغست و آن گیاهی است خودروی و خوشبوی مانند اسفناج که داخل آش کنند و آنرا عرب قُنّابری خوانند. بژند. موُجَه . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). مچه . و رجوع به این لفظ شود. ◄ خیار. (لغت شاهنامه ٔ عبدالقادر) (لغت شاهنامه ٔ ولف ). ◄ خیار صحرائی . قِثاءالحمار. (فرهنگ نعمةاﷲ). غملول . کملول . هجند. (فرهنگ رشیدی در لفظ پژند و هجند). و این سه کلمه اخیر بمعنی برغست است : نه هم قیمت لعل باشد بلور نه همرنگ گلنار باشد پژند. عسجدی . پیرزنی دید و چیزی در بغل گرفته، گفتا زالاچه داری ؟ گفت نکانک و پژند. (تاریخ سیستان ص ٢٧٠). خصمان را بخواند و به دوازده هزار درم مرد را بازخرید. ازهر گفت من نکانک و پژند زال خورده ام عمرو سیم از خزینه بداد. (تاریخ سیستان ص ٢٧١). و چنان شد که عمرو را با همه لشکر به پژند مهمان کرد. (تاریخ سیستان ص ٢٧١). بیرون شد پیرزن سوی سبزه (یا تَرّه ) و آورد پژند چیده برتریان . (اسماعیل رشیدی از نسخه ای از لغت نامه ٔ اسدی ). ◄ حنظل . (برهان قاطع) (جهانگیری ) : بوی خُلقت به هر زمین که گذشت نیشکر آورد بجای پژند. (از فرهنگ نعمةاﷲ). و رجوع به هجند شود.

نام مردانه