پوپل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پوپل . [ پوپ ِ ] (اِ) فوفل . بار درختی است و آن را به هندی سپاری گویند. و گویند این درخت در غیر هندوستان یافت نشود. رعبة. (منتهی الارب ). و آن چیزی است شبیه به جوز بوا و در هندوستان با برگ پان خورند. (آنندراج ). و مقوی دل و اعضاست : در او درختان چون گوز هندی و پوپل که هر درخت بسالی دهد مکرّر بر. فرخی .