پونک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پونک . [ ن َ ] (اِخ ) دهی جزء دهستان حومه ٔ بخش کن شهرستان تهران، واقع در ٦٠٠٠ گزی خاوری کن و ١٢٠٠٠ گزی راه عمومی . دامنه، معتدل، دارای ١٧٥ تن سکنه . آب آن از قنات، محصول آنجا غلات، انار و انجیر و میوه جات و صیفی . شغل اهالی زراعت است . امامزاده دارد. از طریق باغ فیض ماشین میتوان برد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١).
پونک . [ ن َ ] (اِخ ) (قنات ...) از قنوات شهر تهران در سمت مغرب، مقدار آب آن سه سنگ و مسافت مادرچاه تا شهر یک فرسنگ و نیم است .