پولین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پولین . [پ ُ] (اِخ ) رجوع به بناپارت شود. ◄ یکی از قهرمانان «پولیوکت » داستان حزن انگیز «کرنی ».
پولین . [ پ ُ ی َ ] (فرانسوی، ص نسبی ) در باب عملی اطلاق میشد که بوسیله ٔ آن طلبکاری می توانست الغای حکمی را که بدهکاری برای اثبات حق خود بتقلب صادر کرده است بخواهد.