پوآتیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پوآتیه . [ ی ِ ] (اِخ ) کرسی ایالت ویِن پایتخت قدیم پوآتو، در فرانسه در ملتقای رودخانه ٔ کلن و پوآوره و در ٣٣٢ هزارگزی جنوب غربی پاریس . عدّه ٔ سکنه ٥٤٦، ٤١ تن یک دانشگاه (شامل دانشکده ٔ حقوق، ادبیات و علوم ) و فرهنگستان ومدرسه ٔ متوسطه و یک مدرسه ٔ مخصوص به رهبانان، یک کتابخانه و باغ نباتات و موزه ٔ آثار عتیقه و تاریخ طبیعی و چند کلیسای رومی و برخی از آثار عتیقه ٔ مربوط به زمان رومیان . کارخانه های فانل بافی و چینی سازی، و رنگرزی، و مشروبات و تجارت آن رونق دارد یک سور قدیم با هفت دروازه شهر را احاطه کرده کوچه های آن کج و معوج و تنگ است و وقتی هم مرکز خطه ٔ پوآتو بوده است .