پهلو نهادن

(~. نَ دَ) (مص ل.) خوابیدن، دراز کشیدن.<br>

(~. نَ دَ) (مص ل.) خوابیدن، دراز کشیدن.

پهلو نهادن . [ پ َ ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) خوابیدن . (غیاث ). دراز کشیدن . (آنندراج ) : پهلو منه که یارت پهلوی تو نشسته برگیر سر که این سر خوش زآن سر است امشب . مولوی . یار از چاک دلم خاتم دهد عکس نگین مینماید حال دل بر خاک اگر پهلو نهد. وحید. هر که او را خار خار بستر سنجاب نیست میتواند بر دم تیغ بلا پهلو نهد. ملک قمی . بتی کز غایت خوبی زند با مهر و مه پهلو بیک جا کی نهد با عاشقان روسیه پهلو. بابا فغانی . بکنج گلخنم نی بستری باشد نه بالینی چو خاکستر بر اخگر می نهم پیوسته پهلو را. کلیم .