پل

پل . [ پ َ / پ ِ ] (اِ) پاشنه ٔ پای . عقب : دریغ این بر و برز و بالای تو رکیب دراز و پل و پای تو. فردوسی (از فرهنگ رشیدی ). همیشه کفش و پلش را کفیده بینم من بجای کفش و پلش دل کفیده بایستی . معروفی (از لغت نامه ٔ اسدی ). پل بکفش اندر بکفت و آبله شد کابلیچ از پس غمهای تو، تا تو مگر کی آئیا. عسجدی .

پل . [ پ ُ ] (اِخ ) محلی در ١٦٤هزارگزی طهران میان نودِژ و قم و آنجا ایستگاه ترن است .

پل . [ پ ُ ] (اِخ ) از مردم اگینه . یکی از اطبای قدیم یونان است اندکی پیش از این که عمروبن العاص اسکندریه را فتح کند او در آن شهر بوده است و کتابی بنام اختصار طب دارد مرکب از هفت کتاب و این کتاب در علم طب اثری معتبر است . (از قاموس الاعلام ترکی ).