پلکان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پلکان . [ پ ِل ْ ل َ / ل ِ ] (اِ) پله های متوالی از پائین به بالا ساخته و آن جمع پله است . نردبان و زینه پایه . (آنندراج ). مَرقات . رجوع به پله و پلگان شود : نهد چو خرمی فصل را بطاق بلند ز پلکان چنار است نردبان بهار. ملاطغرا (از آنندراج ).