پشکم

پشکم . [ پ َ / پ ِک َ ] (اِ) بچکم . پچکم . ایوان و بارگاه : پدید آرد سخن در خلق عالم بیشی و کمّی چو فردا این سخن گویان برون آیند زین پشکم . ناصرخسرو. این جنبش بیقرار یک حال افتاده در این بلند پشکم . ناصرخسرو. بسی رفتم پس آز اندر این پیروزه گون پشکم کم آمد عمر و نامد مایه آز و آرزو را کم . ناصرخسرو. زین کار که کردی برون ز دستی بر خویشتن ای خر ستون پشکم . ناصرخسرو. یک رش هنوز برنشدستی نه یک بدست پنجاه سال شد که در این سبز پشکمی . ناصرخسرو.