پرک

پرک . [ پ َ رَ ] (اِخ ) رودیست به ماوراءالنهر که شهرک یالاپان در یک فرسنگی آن است . (حدود العالم ).

پرک . [ پ ِ ] (اِ) بوی پیه گداخته . بوی پیه گنده . ◄ بوی ظرف چرب پاک ناشسته و امثال آن . ◄ پلک ِ چشم . (رشیدی ) (جهانگیری ) : نمانم که برهم زند پرک چشم نگویم سخن پیش او جز بخشم . فردوسی (از رشیدی ) (از جهانگیری ). اما در فهرست ولف نیامده است .

پرک . [ ] (اِخ ) دهی از فارس به هفت فرسنگی میانه ٔ جنوب و مشرق کپکان . (فارسنامه ٔ ناصری ).