پرک

(~.) (اِ.) ستارة سهیل.<br>

(پَ رَ) (اِمصغ.) ۱- پر کوچک. ۲- چیزی مانند تاج. ۳- پلک.

(~.) (اِ.) ستاره سهیل.

(پِ) (اِ.) ۱- بوی پیه گندیده. ۲- بوی ظرف چرب ناپاک شسته و مانند آن.

پرک . [ پ َ رَ ] (اِخ ) رودیست به ماوراءالنهر که شهرک یالاپان در یک فرسنگی آن است . (حدود العالم ).

پرک . [ پ ِ ] (اِ) بوی پیه گداخته . بوی پیه گنده . ◄ بوی ظرف چرب پاک ناشسته و امثال آن . ◄ پلک ِ چشم . (رشیدی ) (جهانگیری ) : نمانم که برهم زند پرک چشم نگویم سخن پیش او جز بخشم . فردوسی (از رشیدی ) (از جهانگیری ). اما در فهرست ولف نیامده است .

پرک . [ ] (اِخ ) دهی از فارس به هفت فرسنگی میانه ٔ جنوب و مشرق کپکان . (فارسنامه ٔ ناصری ).

نام زنانه