پروین خاتون

پروین خاتون . [ پ َرْ ] (اِخ )شاعره ای است باستانی که از شعر او در لغت نامه ٔ اسدی به شاهد آمده است و در بعض نسخ پرویزخاتون ضبط شده وظاهراً پروین خاتون درست باشد این دو بیت از اوست : طفل را چون شکم بدرد آید همچو افعی ز رنج، او برپیخت گشت ساکن ز درد چون دارو او بماچوچه در دهانش ریخت . بیت ذیل نیز درموضعی از لغت فرس (ص ٥٠٦) بنام پرویز [ ظ: پروین ] خاتون برای لغت دنه به شاهد آمده است لکن در دیوان منوچهری نیز همین بیت دیده میشود : تا توانی شهریارا روز امروزین مکن جز بگرد خم خرامش جز بگرد دن دنه .