پروین اعتصامی | دیوان اشعار | مثنویات، تمثیلات و مقطعات | گفتار و کردار

به گربه گفت ز راه عتاب، شیر ژیان ندیده‌ام چو تو هیچ آفریده، سرگردان خیال پستی و دزدی، تو را برد همه روز بسوی مطبخ شه، یا به کلبه دهقان گهی ز کاسه بیچارگان، بری گیپا گهی ز سفره درماندگان، ربائی نان ز ترکتازی تو، مانده بیوه‌زن ناهار ز حیله‌سازی تو، گشته مطبخی نالان چرا زنی ره خلق، ای سیه دل، از پی هیچ چه پر کنی شکم، ای خودپرست، چون انبان برای خوردن کشک، از چه کوزه میشکنی قضا به پیرزن آنرا فروختست گران بزخم قلب فقیران، چه کس نهد مرهم وگر برند خسارت، چه کس دهد تاوان مکن سیاه، سر و گوش و دم ز تابه و دیگ سیاهی سر و گوش، از سیهدلیست نشان نه ماست مانده ز آزت بخانه زارع نه شیر مانده ز جورت، بکاسه چوپان گهت ز گوش چکانند خون و گاه از دم شبی ز سگ رسدت فتنه، روزی از دربان تو از چه، ملعبه دست کودکان شده‌ای بچشم من نشود هیچکس ز بیم، عنان بیا به بیشه و آزاد زندگانی کن برای خوردن و خوش زیستن، مکش وجدان شکارگاه، بسی هست و صید خفته بسی بشرط آنکه کنی تیز، پنجه و دندان مرا فریب ندادست، هیچ شب گردون مرا زبون ننمودست، هیچ روز انسان مرا دلیری و کارآگهی، بزرگی داد به رای پیر، توانیم داشت بخت جوان زمانه‌ای نفکندست هیچگاه بدام نشانه‌ام ننمودست هیچ تیر و کمان چو راه بینی و رهرو، تو نیز پیشتر آی چو هست گوی سعادت، تو هم بزن چوگان شنید گربه نصیحت ز شیر و کرد سفر نمود در دل غاری تهی و تیره، مکان گهی چو شیر بغرید و بر زمین زد دم برای تجربه، گاهی بگوش داد تکان بخویش گفت، کنون کز نژاد شیرانم نه شهر، وادی و صحرا بود مرا شایان برون جهم ز کمینگاه وقت حمله، چنین فرو برم بتن خصم، چنگ تیز چنان نبود آگهیم پیش از این، که من چه کسم بوقت کار، توان کرد این خطا جبران چو شد ز رنگ شب، آن دشت هولناک سیاه نمود وحشت و اندیشه، گربه را ترسان تنش بلرزه فتاد از صدای گرگ و شغال دلش چو مرغ تپید، از خزیدن ثعبان گهی درخت در افتاد و گاه سنگ شکست ز تند باد حوادث، ز فتنه طوفان ز بیم، چشم زحل خون ناب ریخت بخاک چو شاخ بلرزید زهره رخشان در تنور نهادند و شمع مطبخ مرد طلوع کرد مه و ماند در فلک حیران شبان چو خفت، برآمد ببام آغل گرگ چنین زنند ره خفتگان شب، دزدان گذشت قافله‌ای، کرد ناله‌ای جرسی بدست راهزنی، گشت رهروی عریان شغال پیر، بامید خوردن انگور بجست بر سر دیوار کوته بستان خزید گربه دهقان به پشت خیک پنیر زدند تا که در انبار، موشکان جولان ز کنج مطبخ تاریک، خاست غوغائی مگر که روبهکی برد، مرغکی بریان پلنگ گرسنه آمد ز کوهسار بزیر بسوی غار شد اندر هوای طعمه، روان شنید گربه مسکین صدای پا و ز بیم ز جای جست که بگریزد و شود پنهان ز فرط خوف، فراموش کرد گفته خویش که کار باید و نیرو، نه دعوی و عنوان نه ره شناخت، نه‌اش پای رفتن ماند نه چشم داشت فروغ و نه پنجه داشت توان نمود آرزوی شهر و در امید فرار دمی بروزنه سقف غار شد نگران گذشت گربگی و روزگار شیری شد ولیک شیر شدن، گربه را نبود آسان بناگهان ز کمینگاه خویش، جست پلنگ به ران گربه فرو برد چنگ خون افشان بزیر پنجه صیاد، صید نالان گفت بدین طریق بمیرند مردم نادان بشهر، گربه و در کوهسار شیر شدم خیال بیهده بین، باختم درین ره جان ز خودپرستی و آزم چنین شد آخر، کار بنای سست بریزد، چو سخت شد باران گرفتم آنکه بصورت بشیر میمانم ندارم آن دل و نیرو، همین بسم نقصان بلند شاخه، بدست بلند میوه دهد چرا که با نظر پست، برتری نتوان حدیث نور تجلی، بنزد شمع مگوی نه هر که داشت عصا، بود موسی عمران بدان خیال که قصری بنا کنی روزی به تیشه، کلبه آباد خود مکن ویران چراغ فکر، دهد چشم عقل را پرتو طبیب عقل، کند درد آز را درمان ببین ز دست چکار آیدت، همان میکن مباش همچو دهل، خودنما و هیچ میان بهل که کان هوی را نیافت کس گوهر مرو، که راه هوس را نیافت کس پایان چگونه رام کنی توسن حوادث را تو، خویش را نتوانی نگاهداشت عنان منه، گرت بصری هست، پای در آتش مزن، گرت خردی هست، مشت بر سندان