پروراندن

(پَ وَ دَ) (مص م.)<BR>۱- پرورش دادن.<BR>۲- غذا دادن.<BR>۳- کلام را آراستن.<br>

(پَ وَ دَ) (مص م.) ۱- پرورش دادن. ۲- غذا دادن. ۳- کلام را آراستن.

پروراندن . [ پ َرْ وَ دَ ] (مص ) پرورش دادن . پروردن . پرورانیدن .تربیت کردن . پرورش کردن . ترشیح . تنبیت : چنین پروراند همی روزگار فزون آمد از رنگ گل رنج خار. فردوسی . کنون دور ماندم ز پروردگار چنین پروراند مرا روزگار. فردوسی . جهانا چه بدمهر و بدگوهری که خود پرورانی وخود بشکری . فردوسی . من دوستانم را بکشم و دشمنان را بپرورانم . (قصص الانبیاء ص ٨٢٩). ◄ تغذیه . ◄ انشاء. (منتهی الارب ). ◄ زخرفة. آراستن ظاهر کلام : هر روز می پروراندو شیرین میکند و ببینی که از اینجا چه شکافد. (تاریخ بیهقی ص ٤٥٥).