پرخچ
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(پَ رَ) (اِ.)کفل و سُرین اسب و استر و مانند آن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(پَ رَ) (اِ.)کفل و سُرین اسب و استر و مانند آن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پرخچ . [ پ َ رَ ] (اِ) پشت و کفل و ساغری اسب و استر و غیره : همی تا کیم کرد باید نگاه به پشت و پرخج غلیواج و رنگ . مسعودسعد (از شعوری ). رجوع به پرخج و پرخش شود.